Διάβασα πρόσφατα μια καταγγελία κατοίκων του δήμου μας. Δεν θα πω ποιων. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε οικισμός, από τον Σχινιά μέχρι το Γραμματικό, και το κείμενο θα άλλαζε μόνο στα τοπωνύμια. Οκτώ χρόνια αιτήματα. Έγγραφα χωρίς απάντηση. Νερό με διακοπές. Υδροφόρες. Και ένας αγωγός που κατασκευάστηκε, παραλήφθηκε, ανακοινώθηκε ως έργο, αλλά δεν συνδέθηκε ποτέ με τις δεξαμενές που θα του έδιναν νόημα. Έχω κουραστεί να διαβάζω τα ίδια.

Την Πέμπτη το πρωί, στην Πλαστήρα, από το ύψος της Σαράφη και κάτω προς την παραλία, έκλεισε το νερό στις οκτώ. Ο δήμος το είχε ανακοινώσει από την προηγουμένη. Έγραφε ότι η διακοπή θα κρατήσει «λίγες ώρες». Οι «λίγες ώρες» τον Αύγουστο δεν σημαίνουν το ίδιο πράγμα για όλους. Για μένα σήμαιναν ότι γέμισα δυο μπουκάλες και συνέχισα κανονικά τη μέρα μου. Για την κυρία που μένει στο ισόγειο, ογδόντα δύο χρονών, σήμαιναν ότι περίμενε χωρίς να ξέρει τι ακριβώς περιμένει. Δεν μπαίν

Τον τελευταίο καιρό την ερώτηση την ακούω αρκετά συχνά. Άλλοτε ευθέως, σε ένα τραπέζι ή στον δρόμο, άλλοτε πλάγια, με μισό χαμόγελο. Γιατί άρχισες να γράφεις τώρα. Πού ήσουν τόσα χρόνια. Και ξέρω ότι από κάτω υπάρχει και μια δεύτερη ερώτηση, που οι περισσότεροι δεν τη λένε φωναχτά αλλά την εννοούν. Τι ετοιμάζεις. Θα προσπαθήσω να απαντήσω και στα δύο. Ξεκινάω από το πιο απλό. Δεν άρχισα τώρα να μιλάω. Άρχισα τώρα να γράφω, και αυτά τα δύο δεν είναι το ίδιο πράγμα. Τα περισσότ

Πηγαίνω χρόνια στον Σχινιά. Κι όποτε στέκομαι δίπλα στον υγρό στίβο, ανάμεσα στα πεύκα και τη λιμνοθάλασσα, κάνω πάντα την ίδια σκέψη: πόσο σπάνιο είναι αυτό που έχουμε. Μία από τις λίγες εγκαταστάσεις στον κόσμο εγκεκριμένες για διεθνείς αγώνες κωπηλασίας — εδώ, στην αυλή μας, δίπλα στον μεγαλύτερο παράκτιο υγρότοπο της Αττικής. Για χρόνια, όμως, η συντήρηση έλειπε. Από το 2004 και μετά η εγκατάσταση εγκαταλείφθηκε τόσο, που οι ίδιοι οι Ιταλοί κατασκευαστές προειδοποίησαν ότ

Μεγάλωσα εδώ, και έμαθα νωρίς κάτι που πολλοί το ζουν μια ζωή χωρίς να το προσέξουν: όταν λες σε έναν ξένο «είμαι από τον Μαραθώνα», κάτι αλλάζει στο βλέμμα του. Ανοίγει. Λίγα ονόματα στον κόσμο κουβαλούν τέτοιο βάρος και τέτοια αίγλη. Το δικό μας το χάρισε μια μάχη πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, κι ένας δρόμος που από τότε τρέχει σε κάθε γωνιά της γης. Κάθε φθινόπωρο βλέπω αυτή τη δόξα να ταξιδεύει ξανά. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος ξεκινά από εδώ και το όνομα του τόπου μας ακ

Από την παραλία της Νέας Μάκρης ως τα χωριά μας ψηλότερα, το νερό που κατεβαίνει από το βουνό δεν είναι εχθρός γίνεται, όταν δεν του αφήνουμε πού να πάει. Λίγες σκέψεις για το πιο ταπεινό κομμάτι της ασφάλειάς μας. Οι μέρες της νηνεμίας κρίνουν τις μέρες της καταιγίδας. Το πρωί μετά από μια δυνατή βροχή, ο δρόμος μυρίζει λάσπη. Το έχουμε ζήσει όλοι μας, σε κάθε γωνιά του δήμου, από την παραλία της Νέας Μάκρης μέχρι τα χωριά μας ψηλότερα. Μαζεύονται τα συνεργεία, καθαρίζουν,