Πριν έρθει το νερό

Από την παραλία της Νέας Μάκρης ως τα χωριά μας ψηλότερα, το νερό που κατεβαίνει από το βουνό δεν είναι εχθρός γίνεται, όταν δεν του αφήνουμε πού να πάει. Λίγες σκέψεις για το πιο ταπεινό κομμάτι της ασφάλειάς μας.

Οι μέρες της νηνεμίας κρίνουν τις μέρες της καταιγίδας.

Το πρωί μετά από μια δυνατή βροχή, ο δρόμος μυρίζει λάσπη. Το έχουμε ζήσει όλοι μας, σε κάθε γωνιά του δήμου, από την παραλία της Νέας Μάκρης μέχρι τα χωριά μας ψηλότερα. Μαζεύονται τα συνεργεία, καθαρίζουν, και σιγά σιγά η ζωή ξαναβρίσκει τον ρυθμό της.

Κι όμως, η αλήθεια είναι ότι η μάχη δεν δίνεται εκείνο το πρωί. Δίνεται τις ήσυχες μέρες, όταν δεν βρέχει και κανείς δεν μιλάει για πλημμύρες.

Το νερό που κατεβαίνει από το βουνό δεν είναι εχθρός. Γίνεται εχθρός όταν δεν του έχουμε αφήσει πού να πάει. Ένα ρέμα μπαζωμένο, ένα φρεάτιο φραγμένο, μια χαράδρα ξεχασμένη — εκεί κρύβεται η επόμενη ζημιά.

Η πρόληψη δεν είναι θεαματική. Δεν κόβει κορδέλες, δεν βγαίνει σε φωτογραφίες. Είναι ταπεινή δουλειά: να κρατάμε τα ρέματα ανοιχτά, να ξέρουμε από πριν τα επικίνδυνα σημεία, να μην περιμένουμε τη θεομηνία για να θυμηθούμε ότι υπάρχουν.

Σκέφτομαι πως ένας τόπος ωριμάζει όταν μαθαίνει να φροντίζει πριν, αντί να αποζημιώνει μετά.

Όταν η ασφάλεια του σπιτιού μας πάψει να είναι θέμα τύχης και γίνει θέμα φροντίδας.

Δεν έχω μαγική λύση, και δεν θα σας πω ψέματα ότι υπάρχει. Έχω όμως μια πεποίθηση: ότι τα αυτονόητα αξίζουν την προσοχή μας όσο και τα μεγάλα. Και ότι ο καλύτερος χρόνος για να ασχοληθούμε με το νερό είναι τώρα, που ο ουρανός είναι καθαρός.

Εσείς, στη δική σας γειτονιά, ποιο είναι το σημείο που σας ανησυχεί κάθε φορά που πυκνώνουν τα σύννεφα;

Γράψτε μου το. Αξίζει να το ξέρουμε όλοι.

Γιώργος Αντωνίου