Μια Πέμπτη χωρίς νερό

Την Πέμπτη το πρωί, στην Πλαστήρα, από το ύψος της Σαράφη και κάτω προς την παραλία, έκλεισε το νερό στις οκτώ. Ο δήμος το είχε ανακοινώσει από την προηγουμένη. Έγραφε ότι η διακοπή θα κρατήσει «λίγες ώρες».

Οι «λίγες ώρες» τον Αύγουστο δεν σημαίνουν το ίδιο πράγμα για όλους. Για μένα σήμαιναν ότι γέμισα δυο μπουκάλες και συνέχισα κανονικά τη μέρα μου. Για την κυρία που μένει στο ισόγειο, ογδόντα δύο χρονών, σήμαιναν ότι περίμενε χωρίς να ξέρει τι ακριβώς περιμένει. Δεν μπαίνει στο Facebook. Δεν είδε καμία ανακοίνωση. Το κατάλαβε όταν άνοιξε τη βρύση.

Εκεί θέλω να σταθώ.

Τρεις φορές μέσα σε τρεις εβδομάδες

Στις 14 Ιουλίου έσπασε κεντρικός αγωγός στη συμβολή των οδών 157 και 160, κοντά στην Αγίας Παρασκευής. Η αποκατάσταση δόθηκε για «απογευματινές ώρες».

Στις 24 Ιουλίου, διακοπή στην περιοχή ανάμεσα στην Καλαφάτη και την Αφροδίτης, από τις οκτώ και μισή το πρωί ως τις πέντε το απόγευμα.

Στις 6 Αυγούστου, η Πλαστήρα.

Πιο πριν, τον Μάιο, είχε προηγηθεί η μεγάλη πολύωρη διακοπή σε Μαραθώνα και Νέα Μάκρη, τόσο εκτεταμένη που την επομένη δεν λειτούργησαν παιδικοί σταθμοί και σχολεία. Τον Ιούνιο έμειναν χωρίς νερό η Κοκκιναδέζα, το Σουφάνι, το Άνω Σούλι και δρόμοι γύρω από την πλατεία Ηρώων.

Δεν βάζω αυτές τις ημερομηνίες στη σειρά για να κάνω καταγγελία. Τις βάζω γιατί, όταν μπουν στη σειρά, παύουν να μοιάζουν με μεμονωμένα ατυχήματα.

Το δίκτυο έχει τα χρόνια του

Κανένας κάτοικος εδώ δεν περιμένει να μη σπάσει ποτέ κανένας σωλήνας. Το δίκτυο έχει δεκαετίες πάνω του, ο πληθυσμός τον Αύγουστο πολλαπλασιάζεται, η πίεση ανεβοκατεβαίνει. Αυτά τα καταλαβαίνει και ο τελευταίος από εδώ.

Εκείνο που δυσκολεύεται να καταλάβει είναι γιατί το 2026 η ενημέρωση φτάνει μόνο σε όποιον τυχαίνει να κοιτάζει τη σωστή σελίδα τη σωστή στιγμή.

Η ανακοίνωση της Τετάρτης βγήκε έγκαιρα και έλεγε τα σωστά πράγματα. Μόνο που μια δημοσίευση σε ιστοσελίδα και σε μια σελίδα κοινωνικής δικτύωσης δεν λειτουργεί σαν σύστημα ειδοποίησης. Όποιος έτυχε να τη δει, τη διάβασε. Οι υπόλοιποι το έμαθαν από τη βρύση.

Δύο πράγματα που δεν κοστίζουν σχεδόν τίποτα

Το πρώτο είναι μια λίστα ειδοποίησης. Δηλώνεις τηλέφωνο και δρόμο, και όταν προγραμματίζεται διακοπή στη γειτονιά σου παίρνεις ένα μήνυμα, SMS ή Viber. Το έχουν ήδη δήμοι πολύ μικρότεροι και πολύ φτωχότεροι από τον δικό μας. Δεν θέλει τίποτα παραπάνω από μια απόφαση και κάποιον που θα κρατάει τη λίστα ενημερωμένη.

Το δεύτερο είναι ακόμη πιο απλό. Να μπαίνει ώρα επαναφοράς στην ανακοίνωση, και να βγαίνει δεύτερη ανακοίνωση αν η ώρα αυτή περάσει. Το «λίγες ώρες» δεν βοηθάει κανέναν να οργανώσει τη μέρα του. Ο μαγαζάτορας στην παραλία θέλει να ξέρει αν θα ανοίξει στις έντεκα ή στις δύο. Η μητέρα με το μωρό θέλει να ξέρει αν θα προλάβει το μπάνιο πριν το μεσημέρι. Η κυρία του ισογείου θέλει απλώς να ξέρει.

Δεν αφορά μόνο τη Νέα Μάκρη

Γράφω για τη Νέα Μάκρη επειδή εκεί έτυχε να είμαι την Πέμπτη. Το ίδιο ερώτημα όμως υπάρχει και παραπέρα. Στον Μαραθώνα, όπου η βλάβη του Ιουνίου άφησε ολόκληρες γειτονιές στα κρύα του λουτρού μέσα στη ζέστη. Και ψηλότερα, στον Βαρνάβα και στο Γραμματικό, όπου το νερό δεν έρχεται μόνο του και όπου μια βλάβη μέσα στον Αύγουστο δεν είναι το ίδιο πράγμα με μια βλάβη μέσα στον Νοέμβριο.

Τέσσερις κοινότητες, τέσσερις διαφορετικές καθημερινότητες, το ίδιο κενό στην ενημέρωση.

Ένα αίτημα, όχι μια διαμαρτυρία

Αν έμεινες κι εσύ χωρίς νερό αυτές τις εβδομάδες, γράψε από κάτω σε ποιον δρόμο και πόσες ώρες κράτησε. Όχι για να μαζευτεί ακόμη ένα παράπονο. Για να υπάρχει κάπου καταγεγραμμένο πόσο συχνά συμβαίνει και σε ποια σημεία, γιατί αυτή τη στιγμή αυτή η πληροφορία δεν βρίσκεται συγκεντρωμένη πουθενά.

Και αν έχεις γείτονα που δεν μπαίνει στο ίντερνετ, χτύπα του την πόρτα την επόμενη φορά που θα δεις ανακοίνωση. Μέχρι να φτιαχτεί η λίστα, αυτό είναι το σύστημα ειδοποίησης που έχουμε.