Το όνομά μας το ξέρει ο πλανήτης. Τον τόπο μας, ποιος τον φροντίζει;

Μεγάλωσα εδώ, και έμαθα νωρίς κάτι που πολλοί το ζουν μια ζωή χωρίς να το προσέξουν: όταν λες σε έναν ξένο «είμαι από τον Μαραθώνα», κάτι αλλάζει στο βλέμμα του. Ανοίγει. Λίγα ονόματα στον κόσμο κουβαλούν τέτοιο βάρος και τέτοια αίγλη. Το δικό μας το χάρισε μια μάχη πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, κι ένας δρόμος που από τότε τρέχει σε κάθε γωνιά της γης.

Κάθε φθινόπωρο βλέπω αυτή τη δόξα να ταξιδεύει ξανά. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος ξεκινά από εδώ και το όνομα του τόπου μας ακούγεται σε δεκάδες γλώσσες. Νιώθω περήφανος, ειλικρινά. Κι όμως, κάθε χρόνο κάνω και την ίδια σκέψη: τι μένει πίσω, στον τόπο, όταν φύγουν οι κάμερες; Συχνά η κίνηση, το βάρος της διοργάνωσης, και λίγα από τα οφέλη να φτάνουν στα μαγαζιά, στις ταβέρνες, στους ανθρώπους που ζουν εδώ και τους δώδεκα μήνες, όχι μόνο τη μία Κυριακή.

Εδώ κρύβεται, νομίζω, το πραγματικό ζήτημα κι είναι πιο βαθύ από ένα παράπονο για την τροχαία ρύθμιση. Έχουμε μπερδέψει δύο πράγματα που δεν είναι το ίδιο: τη φήμη με τη φροντίδα. Το όνομά μας είναι παγκόσμιο. Ο τόπος μας, όμως, πολλές φορές μοιάζει αόρατος. Η φήμη έρχεται δωρεάν, μας τη χάρισε η ιστορία. Η φροντίδα θέλει σχεδιασμό, θέλει ανθρώπους, θέλει έναν δήμο που να βλέπει την κληρονομιά όχι ως μια μέρα γιορτής, αλλά ως ζωντανή οικονομία όλο τον χρόνο.

Το βλέπω στα ίδια μας τα διαμάντια. Ο Τύμβος. Το Τσέπι. Το ιερό στη Μπρεξίζα, εκεί κοντά στη Νέα Μάκρη, με την ιστορία του να πιάνει αιώνες. Χώροι που αλλού θα ήταν προορισμός μόνοι τους, εδώ μένουν κλειστοί ή υπολειτουργούν, όχι από έλλειψη αξίας, αλλά από έλλειψη προσωπικού και σχεδίου. Ένας τόπος που έδωσε στον κόσμο μια λέξη-σύμβολο, αφήνει τα δικά του μνημεία πίσω από κλειστές πύλες.

Δεν μας αξίζει να είμαστε απλώς ο τόπος απ' όπου ξεκινούν οι άλλοι για να τρέξουν. Είμαστε ζωντανός, κατοικημένος, ιστορικός τόπος, από τη Νέα Μάκρη ως τον Μαραθώνα, το Γραμματικό και τον Βαρνάβα, τέσσερις κοινότητες με μία κοινή ιστορία. Μας αξίζει τουρισμός που αφήνει έσοδα εδώ και όχι μόνο περνάει από εδώ· μουσεία που είναι ανοιχτά και όχι μνημεία σε αναμονή· ένα σχέδιο που μετατρέπει το όνομα σε καθημερινή δουλειά για τους ανθρώπους μας.

Δεν χρειάζεται να επινοήσουμε την ταυτότητά μας. Την έχουμε ήδη, μας τη ζηλεύει ο πλανήτης. Χρειάζεται μόνο να σταματήσουμε να την αφήνουμε στην τύχη της.

Γιώργος Αντωνίου

#Μαραθώνας #ΝέαΜάκρη #Τσέπι #Μπρεξίζα #ΠολιτιστικήΚληρονομιά #ΆνθρωποςΤουΤόπουΜας #giorgosantoniou